An art project space in the center of Arnhem, NL. Showcasing work of multidisciplinary makers.
Polaroids
TWAN
Onbelangrijk en belangeloos
Ik doe het ook hoor, doorlopen. Wie heeft er nou tijd om stil te staan bij beelden die niet eens hun best doen? Die eruit zien alsof ze zelf ook wel snappen dat je dingen te doen hebt, dat alles belangrijker is dan dit.
En als je het druk hebt mag je er zijn. Dat is de afspraak inmiddels.
De polaroid was het eerste medium dat instant bevrediging beloofde. Klik. En dan maar wapperen. Instant duurde toen nog drie minuten. Maar dan was het er ook, het beeld. Mag ik aan U voorstellen: de dopamine hit.
In tegenstelling tot alle andere foto's, waarbij het nog weken kon duren voor het rolletje volgeschoten was met beelden die het verdienden. Wegbrengen om te ontwikkelen en af te drukken. Vaak na drie dagen al zag je dan de oogst.
Zoals ieder kleinkind sliep ik weleens bij oma. Harde wollen dekens op een tochtige zolder. Een foto. Hun enige foto bleek later, gemaakt op hun trouwdag. Het enige eiland van gestolde tijd in de jaren eromheen.
Er was voor gespaard, dus wat erop stond was belangrijk. Mijlpaal. Om de tijd aan vast te leggen, want anders drijven we af.
Joseph Luns werd eens gevraagd of het wel de moeite was om Minister van Buitenlandse Zaken te zijn van zo'n klein land. 'We zijn inderdaad een klein land, maar moet je zien wat een buitenland we daardoor hebben!'
Juist die ene foto geeft aan dat er ontzettend veel leven omheen moet hebben gezeten, wil ik maar zeggen.
Hoe meer we vastleggen, hoe meer het ons ontgaat. We leggen het vast om het niet te hoeven meemaken. Niet echt. We delen het als bewijs dat we bestaan.
Mijn muziek is mijn muziek niet meer, het is een abonnement op een streamingdienst die tegen betaling de reclame tegenhoudt. Mijn foto's staan in de Cloud. Een koddige naam voor een betonnen datacenter van twaalf voetbalvelden dat drinkwater onthoudt aan de omliggende steden en zes keer zoveel stroom verbruikt. Voor mijn muziek en mijn foto's en mijn tekst over mijn schilderijtjes.
Dat stromen van tijd is allang voorbij, toch? Het lijkt meer op verdamping nu, met een backup van ons hele leven op computers aan de andere kant van de wereld. In handen van vijf bedrijven met gebruiksvoorwaarden waar een Bijbel niet van terug heeft.
Misschien is het opstandig. Een betrekkelijk lange tijd doorbrengen met een belangeloos beeld. Zinloos is het zeker.
Een onbelangrijk beeld kiezen, reproduceren en doorgeven, aan één kijker tegelijk. Een bijna willekeurig stukje dagelijks leven kiezen, zo precies mogelijk naschilderen en het tonen met de bonnetjes erbij: het palet met de gemengde kleuren. Dit is echt met de hand gemaakt door iemand. Wat dat weet je inmiddels ook nooit zeker.
Beelden die niet hun best doen om te winnen, een snaar te raken, memorabel te zijn. Geen comments najagen, het algoritme informeren over hun populariteit.
Iedereen kan je vertellen dat de tijd sneller gaat naarmate je ouder wordt. Ik rolde altijd zo'n beetje met m'n ogen als iemand het zei, maar goed. Logisch ook, een jaar wordt een steeds kleinere eenheid binnen het geheel.
Dat is op zich al geen binnenpret, maar de ontwikkelingen in de wereld volgen elkaar steeds sneller op. Ik kan al nostalgisch terugdenken aan cassettebandjes, maar zelfs aan cd's. Dat je soms het idee krijgt dat er iemand met de tijd zelf heeft zitten wapperen.
Je bent zelf natuurlijk de beste graadmeter voor het normale tempo van de dingen, zeg maar de natuurlijke ontwikkeling. Daaromheen wordt blijkbaar met de tijd gewapperd, want instant is niet snel genoeg.
En zit dat dan allemaal in die schilderijtjes? Nee natuurlijk niet, maar het zijn zo van die dingen waar je over nadenkt als je ze zit te maken.